Kurtarmaz

 

1951 yılının Temmuz ayında 17 arkadaşımla birlikte İTÜ Makine Fakültesi'nden başarılı bir öğrenci olarak mezun oldum. O gün hayatımın en mutlu günlerinden biriydi.


Sınavlara hazırlanmaktan para getirebilecek işleri altı aydır ihmal etmiştim. Parasızdım. Ancak Yüksek Mühendis diplomasını kazanmış olmaktan dolayı mutluydum. O sabah motor dersi hocalarımız, ikisi de o zamanlar asistan olarak çalışan Prof. Necmettin Erbakan ve Prof. Hakkı Öz'ün karşısında başarılı bir motor dersi sınavı ve mezuniyete hak kazanmıştım.


Bu olayı kutlamak için bir arkadaşımla Moda'da yazın ilk deniz banyosunu yapmayı ve kendimize bir ziyafet çekmeyi kararlaştırdık. Mayolarımızı yanımıza almıştık.


Arkadaşım Moda'ya gitmeden önce yeni inşa edilen Levent Mahallesi'nde otobüsle bir tur atıp Türkiye'de o gün için yepyeni bir olay olan bir uydu villa kenti gezip görmeyi teklif etti. Merakla kabul ettim. Levent, alt yapısı tamamlanmış ve yolları o zamanlar pek ender rastlanan bir şekilde tamamen asfalttı.


Otobüsten inip merakla yürürken bir villanın kapısının önünde villa sahibi ile bir amelenin yüksek sesle tartışmalarına tanık olduk. Merakla yaklaştık. Bizi gören villa sahibi sanki içini dökmek ister gibi bize dönerek:


"Burada temizlenecek bir su deposu var. Tam yevmiye veriyorum yapmıyor. Ne ister bilmem ki?" diyordu.


Amele ise;


"Bu iş geceye kadar sürer. Verdiği fiyat kurtarmaz! Kahveye gidip yarına kadar uygun iş ayarlarım" diyordu.


Arkadaşımla aynı şeyi düşünmüş gibi bakıştık. İkimiz de parasız sayılırdık. Amele yevmiyesi ise 6 lira idi. Bizim o günkü ihtiyacımızın hemen hemen iki misli. Villa sahibine bu işi yapmaya hazır olduğumuzu söyleyince, amele homurdanarak


"Canınız çıksın da anlayın halimizi!" diyerek uzaklaştı.


Mayolarımızı giydik. Deponun pırıl pırıl temizlenmesi bir saat sürmemişti. O sıcak yaz gününde bahçede hortumla duş aldık. Havlu fabrikası sahibi olduğunu sonradan öğrendiğimiz ev sahibi, kim olduğumuzu anladıktan sonra altışar lira ile birer havlu hediye ederek ve birer gazoz ikram ederek uğurladı. Bu işten kanaatimce tek kaybeden 'Kurtarmaz!' diyen amele olsa gerek. İş mi? Çoktu! İnsanlar mı? Tembeldi!
Neyi 'kurtarmaz' idi? Bu güne kadar da anlamış değilim...!

 

Üzeyir Garih

 

http://www.tisk.org.tr/images/isveren/uzyr.jpg

Üzeyir Garih, 1929'da İstanbul'da doğdu. 1951 yılında İ.T.Ü.'den Makina Yüksek Mühendisi olarak mezun oldu. 1954 yılına kadar Carrier Corp. Türkiye Şubesi'nde Tesisat Mühendisliği görevini sürdürerek bu konuda ihtisas sahibi oldu. 1954 yılında İshak Alaton'un teklifi ile iki kişilik Alarko Kollektif Şirketi'nin eş ortağı olarak faaliyete başladı. O tarihten beri gün geçtikçe gelişen ve bir holding hüviyetini kazanan Alarko Şirketler Topluluğu'nda İshak Alaton'la birlikte Başkanlık görevini 2001 yılında suikaste kurban gitmesine kadar aralıksız olarak sürdürmüştür.